Wyobraźmy sobie hipotetyczną sytuację, w której posiadany przez nas ulubiony utwór znajdujący się na nośniku typu kaseta magnetofonowa czy też płyta gramofonowa (:)), chcielibyśmy przetworzyć na postać cyfrową i przykładowo posiadać go w postaci pliku mp3.  Nic prostszego jak podłączyć do karty dźwiękowej odtwarzacz i przegrać wybrany utwór w pierwszym lepszym programie do edycji dźwięku. Ale nagranie ze starszego nośnika audio ma niestety to do siebie, iż poza interesującym nas zakresem częstotliwości na który składa się nasz utwór, w tor audio „wmixują” się zawsze wszelkiego rodzaju szumy i zniekształcenia różnorakiego pochodzenia. Jednak cyfrowy zapis ma tę bezprecedensową zaletę, iż można pokusić się o takie zmodyfikowanie nagrania, aby jego jakość choć w pewnym stopniu dorównywała jakości jaką oferuje odtwarzacz CD. Tak więc wszelkie próby bezpośredniego nagrania utworu z otwarzacza kasetowego (tudzież gramofonowego) do postaci pliku wav i późniejsze skompresowanie tak przygotowanego pliku do formatu mp3 zazwyczaj kończą się niezbyt dobrze, a całość brzmi często nawet gorzej od oryginału. Co więc należy robić?
Aby poprawić jakość nagrania należy zaopatrzyć się w odpowiedni program do edycji posiadający zestawy odpowiednich filtrów i funkcji redukcji szumów. Do tego celu świetnie nadaje się opisywany w tej sekcji program Cool Edit Pro. Posługując się nawet wersją demonstracyjną ściągniętą z internetu możemy, przy wyborze odpowiednich funkcji, uzyskać ten sam efekt co w wersji pełnej.
Do przeprowadzenia poprawy jakości posłuży przykładowy fragment utworu nagrany w postaci pliku wav o częstotliwości próbkowania 44100 kHz w rozdzielczości 16-bitowej, a dla celów oczywistych skompresowany do formatu mp3. Pochodzi on z kolekcji plików wchodzących w skład utworów dostępnych na naszej witrynie. Kilkunastosekundowy fragment zawiera szumy i zniekształcenia charakterystyczne dla odtwarzacza kasetowego. Aby jak najlepiej przedstawić proces poprawy jakości można pobrać fragmenty tego nagrania po kolejnych operacjach. Oto pierwszy z nich: Fragment 1 świeżo po nagraniu.
Pierwsza czynność polegać będzie na przeprowadzeniu redukcji szumów. Aby tego dokonać należy otworzyć plik w wyżej wymienionym programie, a nasteępnie zaznaczyć fragment samego szumu w celu jego analizy. Teraz wystarczy przejść do funkcji Noise Reduction i wcisnąć przycisk „Get Profile from Selection”, co spowoduje wczytanie charakterystyki częstotliwościowej szumu i przedstawienie jej na stosownym wykresie. Następnie, zamykając uprzednio okno przyciskiem „cancel”, zaznaczamy całość interesującego nas nagrania, poczym znów przechodzimy do okna „Noise Reduction” i naciskamy „OK” co rozpocznie proces.  UWAGA! Przy tak niskiej jakości nagrania z jakim mamy do czynienia często koniecznością będzie metoda prób i błędów polegająca na odpowiednim dopasowaniu stopnia redukcji szumów i jej precyzji. Im niższa jest jakość fragmentu tym trudniej jest wydobyć oryginał, gdyż w przypadku, gdy charakterystyka częstotliwościowa szumu pokrywa się z charakterystyką samego nagrania, to stuprocentowa redukcja spowoduje pełne „obcięcie” szumu wraz z częścią częstotliwości należącą nagrania. Efektem jest co prawda brak szumów, jednak sam dźwięk swoim brzmieniem przypomina efekt „słuchania przez rurę”. W przypadku omawianego fragmentu warto zastosować 50-procentową redukcję, przy wysokiej precyzji, efekt jest o wiele przyjemniejszy dla ucha. Należy jeszcze wspomnieć, iż ustawienie większego stopnia precyzji znacznie wydłuży proces redukcji szumów, ale w tym przypadku jest to konieczność. Po zastosowaniu tej funkcji fragment „wygląda” następująco: Fragment 2 po redukcji szumów.
Całość brzmi znacznie lepiej niż poprzednio... oczywiście można już zapisać wynik operacji i pozostawić bez dalszej obróbki, o ile zadowalająca jest charakterystyka fragmentu – sprawa dość indywidualna dla każdego słuchacza. Po dłuższym odsłuchu kilkakrotnie lub porównując z nagraniami kompaktowymi dojść można jednak do wniosku, iż nagraniu brakuje tego „czegoś” co mają nagrania ściągnięte z kompaktu. Dobrze jest w takim przypadku przeprowadzić podrasowanie fragmentu odpowiednim filtrem. Najprostszym z możliwych jest pospolity korektor graficzny, tzw. Graphic Equalizer dostępny w menu Transform/Filters/Quick Filter. Jednak znacznie bardziej zaawansowanym i przy tym dającym lepsze efekty jest Filtr FFT wchodzący w skład Cool Edit Pro. Przed rozpoczęciem filtrowania należy zanalizować utwór pod względem odsłuchu i wywnioskować, których częstotliwości jest zbyt mało, ewentualnie których za dużo. Jeżeli utwór jest za mało dynamiczny, przeważają wysokie tony i wokal, należy uwydatnić nieco niskie tony. Analogicznie należy postępować w przypadku zbyt cichego wokalu (ok. 1kHz) lub tonów wysokich. Warto jeszcze dodać, iż aby uniknąć przesterowań, należy przed wykonaniem filtrowania obniżyć głośność edytowanego utworu o 20, 30%, a po przeprowadzeniu operacji całość bezpiecznie znormalizować do 100% (menu Transform/Amplitude/Normalize). W przypadku omawianego fragmentu istnieje przewaga niskich częstotliwości, a wokal i tony wysokie są nieco wyciszone. Do usunięcia tego mankamentu świetnie nadaje się wspomniany filtr FFT (Transform/Filters/FFT Filter). Za jego pomocą można zbudować wykres zależności częstotliwości od amplitudy, ustalając dowolną jej wartość maksymalną i minimalną. Jeżeli nie zamierzamy obniżać żadnego z zakresów, ustalamy wartość minimalną na 100%. Wartość maksymalną ustalamy na ok. 200, 300%. Aby nie przesadzić z uwydatnieniem pożądanych częstotliwości, budujemy wykres o względnie płynnym kształcie, podwyższając amplitudę w obrębie 1kHz do poziomu ok. 200%. Podobnie w przypadku tonów wysokich, w zależności od upodobań słuchacza należy ustawić odpowiednią amplitudę. Po kliknięciu przycisku „OK.” fragment zostaje przefiltrowany. Fragment 3 przedstawia efekt końcowy.